Frans Vanneste (10/1/1933) woont al gans zijn leven in de Meulebekestraat. Nu heeft zijn huis het nummer 113, maar het is vroeger anders geweest. Het hof van zijn ouders, Gustaaf (+ 29/3/1966) en Zulma Vanooteghem (4/1/1986), had ook een ingang langs de Lammekensknokstraat. Frans was gehuwd met Mariette Tack (+17/5/2014).

Deze foto is genomen op ‘den jubilé van 50 jaar getrouwd’ in 1930 van François Vanooteghem (+17/5/1932) en Marie-Louise Vandezande (+15/21935).(Plaats foto: Emelgem, waar nu ongeveer de feestzaal Gistelhove is.)
De ouders van Frans staan bovenaan links.

De ouders van Frans hielden voor zijn geboorte café ‘De Vijfwege’ open. Van dit café als gebouw is, net zoals het latere woonhuis, niets bewaard gebleven. Maar Frans heeft nog twee zaken bewaard uit het café.

Remi Vanooteghem, oom van Mariette, maakte aan de Ijzer als vuurkruiser een aandenken aan ‘den groten oorlog’. De luciferdooshouder stond op de toog of deed de ronde langs de kaarttafels.

Dit ongeopend pakje luciferdoosjes is meer dan 85 jaar oud. Toen het café sloot, verhuisde het ongeopend pakket naar de zolder.

De tweede wereldoorlog was de familie Vanneste eigenlijk zonder al teveel kleerscheuren doorkomen. Maar op het einde van de zomer van ’44 zag Frans, 11 jaar oud, hoe een compagnie Duitse soldaten kwartier maakte. Vader Gustaaf moest voor 30 man hooi van de zolder halen en moeder Zulma diende ‘macaroni’ te koken. (Zulma moest de macaroni voorproeven. Wilde verhalen deden bij de Duitse soldaten de ronde al zou de bevolking het drinkwater en voedsel vergiftigen.) De compagnie was op doortocht naar Aalter en zal uiteindelijk maar twee nachten verblijven op het hof. De sfeer onder de soldaten was zeer zenuwachtig. ‘Ruziemaken en dreigen met het gooien van handgranaten’, tekenden de sfeer. Onmiddellijk werd een ‘Schreibstube’ geïnstalleerd. Daar werden bewijzen van ‘in beslagname’ uitgeschreven aan landbouwers en burgers. De soldaten wasten en verzorgden zich, ondanks de stresserende terugtocht. Een officier nam Gustaaf in vertrouwen. ‘Morgen, Tommies hier sein.’ Frans herinnert zich deze woorden alsof het gisteren was.

Ze verdwenen zoals ze gekomen waren, onverwacht. Nog even kwamen twee Kradfahrers zoeken naar een pistoolhouder die een officier zou achtergelaten hebben. En dan was er stilte. Gustaaf was zijn paard niet kwijt, hij had de staldeur verborgen achter tabaksbladeren. Boer Dhoore zal met zijn boever (Plovie) nog die week zijn twee paarden aantreffen te Ruiselede. De paarden waren samengedreven door Ruiseledenaars. Mede door het bewijs, uitgeschreven te Vannestes, kon Dhoore zijn paarden terugkrijgen. Tientallen paarden lagen daar dood langs de weg naar Aalter. (André Defreyne was toen in Ruiselede met zijn vader en zal dit hallucinante beeld nog meermaals vertellen.)

Geen paard kwijt aan de Duitsers, maar een kommetje rijker. De morgen nadat de Duitsers vertrokken waren, vond men het kommetje waarmee moeder Zulma de macaroni had opgediend.

%d bloggers liken dit: