Remi werd geen lid van ‘De Witte Brigade’ op het moment dat het vaststond dat Duitsland de oorlog zou verliezen. Talrijk zijn de getuigenissen van Ingelmunsternaren over de opportunisten die enkele weken, ja zelfs dagen, voor de doortocht van de Engelsen zich vlug een lidkaart en een witte overall aanschaften.

Het Geheim Leger vindt Remi terug in zijn geledingen vanaf 15 januari 1941. Toen was er nog geen sprake van Stalingrad, Kursk en Normandie. Slechts een groepje Duitse soldaten was ingekwartierd bij de burgers. De vaartbrug- en de spoorwegbrug waren hersteld en Winterhulp had reeds de eerste soep en levertraan uitgedeeld aan deminstbedeelden.

Waarom Remi bij het Geheim Leger is gekomen, weet zijn zoon Noël niet. Niemand zal het ooit te weten komen. Noël is er zeker van dat zijn vader wilde strijden voor België, een motivatie die we bij de huidige bevolking weinig of niet meer aantreffen. Als wever was hij niet politiek geëngageerd en buiten het lidmaatschap van ‘den heilige hertebond’ betaalde hij nergens lidgeld. Precies dit alles zorgt er voor dat hij onder de radar bleef bij de Duitsers. Tot op de dag van zijn dood was er niets dat wees op een nakende arrestatie. Victor Schotte (1907-1944) en Robert Bultynck (1896-1945) werden in het voorjaar van 1944 gearresteerd. Zij werden thuis gearresteerd en zullen beiden in het concentratiekamp Gross Rosen sterven. Schotte en Bultynck liepen teveel in de kijker. Zo vluchtte Schotte in het begin van de oorlog met de brandweerwagen naar Frankrijk en Bultynck was via zijn werk als propagandist bij het socialistisch syndicaat politiek geëngageerd. Zo’n mensen werden in de gaten gehouden. Remi daarentegen was wever en hield met zijn Bertha Vierstraete café ‘De Mouterij’. Zijn zoon Noël herinnert zich, maar hij is niet 100 % zeker, dat hij zijn vader een tijdje voor zijn dood in een witte overall in het café heeft gezien.

In de kapel van O.L. Vrouw van Bijstand te Meulebeke is er een steentje ingemetseld als dank voor een behouden terugkeer in 1943. Noël kent de reden niet. Zijn vader ontsnapte wellicht aan de verplichte tewerkstelling in Duitsland doordat zijn linkerhand zwaar verminkt was: enkele vingers waren gedeeltelijk afgerukt.

De steen in de kapel, de ontbrekende letters rechts zijn voor dit verhaal aangevuld.

Voor de buitenwereld hield hier zijn verhaal op.

Wat is er gebeurd op maandag 4 september 1944?

De Duitse troepen trekken zich terug. Frans Vanneste (zie artikel op deze site ‘De koem van Frans’) herinnerde zich nog goed hoe deze groepen richting Meulebeke-Tielt-Ruiselede-Aalter trokken.

Remi was die dag naar Ooigem gefietst naar vader Remi en zoon Marcel Van d’Uynslaegher. Zij waren ook lid van Het Geheime Leger. Na hun ontmoeting keert Remi terug langs het jaagpad. Waarschijnlijk heeft hij informatie mee over de aantallen Duitsers die aan het sluizencomplex die dagen zijn voorbijgekomen.

Gekomen aan café De Wante vond er een schermmutseling plaats tussen enen Couckuyt en Duitse soldaten. De voorgeschiedenis van deze schermutseling zou gaan over het gevangenzetten van enkele Duitsers door het verzet. Deze onvoorzichtige daad, die voor niets nodig was en een zeker risico betekende voor de plaatselijke bevolking, bracht problemen met zich mee. De aandacht van de aanwezige Duitsers werd getrokken met alle gevolgen van dien.

In de linkerhoek verdwijnt het Jaagpad naar Ooigem.

Het verslag van commandant Baron de Montblanc kan je hieronder lezen. Een Duitse soldaat heeft toen de fietsende Remi in het visier gekregen en geschoten.  De dodelijk getroffen Remi moet als het ware tegen de cafédeur zijn gevallen, want hij tuimelde het café binnen. Er was geen enkel teken van leven meer. Noël vernam later via via dat zijn vader een pistool droeg. De Duitsers hebben de gedode weerstander onderzocht, maar zijn dan onmiddellijk verder getrokken.

Links bemerk je de handtekening van Camiel Verhamme. Baron de Montblanc gebruikt zijn Franse titel van graaf.

Bertha, de vrouw van Remi, heeft hierdoor geen problemen gehad met de Duitsers of collaborerende Ingelmunsternaren. Het Duitse verhaal was voorbij.

De armband die Bertha na de oorlog trots droeg.

Couckuyt, oorzaak van het onheil, zou later nog ter verantwoording zijn geroepen. Verder heeft Noël nooit meer iets van hem of over hem vernomen.

Noël werd opgenomen door de familie van zijn moeder, meer bepaald bij een grootoom en groottante te Izegem om deze moeilijke emotionele periode te overbruggen. 

Op zondag 8 september 2019 onthulde Noël met zijn familie en vrienden een herdenkingswand voor zijn vader en Gustaaf Elisabeth, die eveneens op dezelfde plaats dezelfde dag stierf.

De herinneringswand die Noël voor zijn vader en Gustaaf maakte.

Passeer je op het Jaagpad langs deze plaats, dan ga je zomaar 75 jaar terug in tijd. Geef een moment van stilte als waardering voor hun inzet en opoffering.

%d bloggers liken dit: